مقیاس تولید؛ حلقه مفقوده توسعه پایدار صنعت فولاد ایران
مدیرعامل اسبق گروه فولاد مبارکه، با انتقاد از توسعه نامتوازن ظرفیتهای فولادی کشور، نبود برنامه جامع و گسترش واحدهای کوچکمقیاس را از عوامل تضعیف بهرهوری و رقابتپذیری این صنعت دانست و تأکید کرد: دستیابی به مقیاس اقتصادی، پیششرط افزایش سودآوری و پایداری تولید در زنجیره فولاد است.
- ۱۴۰۵ آبان ۲۶, سهشنبه
- ۲۰:۵۶
- 3 دقیقه مطالعه
- ۲ بازدید
- بدون نظر
- توسط: افسانه مسافر

به گزارش اقتصادنگار، محمود اسلامیان، گفت :توسعه صنعت فولاد صرفاً با افزایش تعداد واحدهای تولیدی و پراکندگی ظرفیتها در نقاط مختلف کشور محقق نمیشود؛ بلکه تحقق این هدف به برنامهریزی بلندمدت، تناسب ظرفیت تولید با الزامات اقتصادی و شکلگیری واحدهایی با توان رقابت در بازارهای داخلی و خارجی نیاز دارد. تجربه فولاد مبارکه نشان میدهد که افزایش مقیاس تولید، در کنار مدیریت صحیح و برنامهریزی هدفمند، میتواند تأثیر قابلتوجهی بر عملکرد مالی و ظرفیت توسعه یک بنگاه صنعتی داشته باشد.
وی، در حاشیه بیستوسومین نمایشگاه بینالمللی ایران متافو، با تشریح تجربه توسعه این مجموعه، بر ضرورت بازنگری در سیاستهای توسعه صنعت فولاد تأکید کرد و گفت: حداقل ظرفیت اقتصادی در صنعت فولاد، از مرحله سنگ تا تولید فولاد، حدود ۴ میلیون تن است و فعالیت در مقیاسهای پایینتر میتواند بنگاهها را با محدودیتهای اقتصادی و عملیاتی مواجه کند.
وی برای تبیین اهمیت این موضوع به روند توسعه فولاد مبارکه اشاره کرد و افزود: در فاصله سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۵، ظرفیت تولید این مجموعه از ۲ میلیون تن به ۴ میلیون تن افزایش یافت و همزمان تنوع محصولات نیز گسترش پیدا کرد. نتیجه این توسعه در عملکرد مالی شرکت نیز نمایان شد؛ بهگونهای که میزان فروش فولاد مبارکه در سال ۱۳۸۴ سه برابر شد، اما سود شرکت در همین دوره ۱۲ برابر افزایش یافت.
توسعه صنعتی در گرو برنامهریزی بلندمدت
اسلامیان با اشاره به اینکه توسعه فولاد مبارکه در چارچوب یک برنامه مشخص دنبال میشد، توضیح داد: پس از افزایش ظرفیت تولید به ۴ میلیون تن، با تأمین فاینانس موردنیاز، برنامه ارتقای ظرفیت از ۴.۵ میلیون تن به ۷ میلیون تن نیز در دستور کار قرار گرفت؛ با این حال، تغییر سیاستهای کلان دولت مانع از اجرای این طرح شد.
به گفته وی ، این تجربه از نگاه مدیرعامل اسبق گروه فولاد مبارکه، اهمیت ثبات در سیاستگذاری و پایبندی به برنامههای بلندمدت صنعتی را نشان میدهد.
به اعتقاد وی، توسعه زیرساختهای فولادی بدون برخورداری از یک نقشه راه جامع، نمیتواند به شکلگیری صنعتی رقابتپذیر و برخوردار از توجیه اقتصادی منجر شود.
کارخانههای کوچکمقیاس و چالش بهرهوری
اسلامیان، یکی از مسائل اساسی صنعت فولاد ایران را فقدان طرح جامع و ایجاد واحدهای کوچکمقیاس در استانهای مختلف عنوان کرد؛ روندی که به اعتقاد وی، ضرورت بازنگری در الگوی توسعه این صنعت را دوچندان میکند.
وی، در این زمینه به شرایط ذوبآهن اصفهان اشاره کرد و ظرفیت تولید حدود ۲ میلیون تنی این مجموعه را یکی از عوامل بروز مشکلات و محدودیتهای فعلی آن دانست. به گفته اسلامیان، اگر ذوبآهن اصفهان نیز مشابه فولاد مبارکه و فولاد خوزستان، مسیر افزایش ظرفیت تولید را دنبال کرده بود، امروز با شرایط متفاوتی روبهرو میشد.
اسلامیان ، با ابراز امیدواری نسبت به بهبود شرایط صنعت فولاد کشور خاطرنشان کرد: امیدوارم مسئولان برای اصلاح این وضعیت چارهاندیشی کنند و پس از پایان جنگ، بحران انرژی نیز برطرف شود تا امکان فعالیت و توسعه پایدار در این صنعت فراهم آید.
