به گزارش اقتصادنگار – سرمایه گذاری امروز به معنای رشد زیرساخت های تولید، اشتغال بیشتر و رشد اقتصادی و در نهایت رفاه نسل آینده است. اما سرمایهگذاری سرانه در سال ۱۳۹۰، به طور متوسط ۱۱٫۳ میلیون تومان بوده که در سال ۱۴۰۲ به ۴٫۳ میلیون تومان رسیده است( فردای اقتصاد، ا/ ۷/ ۱۴۰۲).یعنی تقریبا پس از سیزده سال، سرمایه گذاری سرانه ۳۸ درصد سال ۱۳۹۰ است. کاهش شدید سرمایه گذاری سرانه به معنای کاهش اشتغال، رشد اقتصادی و رفاه جامعه در آینده است.این موضوعات به جملگی نشان دهنده وضعیت کشور بعد از اتحریم های متعدد است .
همین چند روز پیش بود که محمدرضا یوسفی، استاد دروس خارج فقه حوزهی علمیهی قم در یادداشتی عنوان کرد:بدون تردید عوامل متعددی در به وجود آمدن شرایط کنونی موثر بوده است. و با توجه به روند یادشده در دوره تحریم، روشن است که تحریم متغیری کلیدی در ایجاد وضعیت کنونی است. این روزها نیز بحث از تحریم و راههای برون رفت از آن در محافل عمومی و سیاسی مورد توجه مجدد قرار گرفته است. برخی بر این باورند که مسئله اصلی کشور، تحریم نیست. به اعتقاد آنان ساختارهای اقتصاد کشور موجب شده است اقتصاد ایران نتواند رشد کند. آنان سهم تحریم در به وجود آمدن شرایط کنونی را حداکثر ۲۰ درصد ارزیابی می کنند.
ذز این میان عضو کمیسیون انرژی مجلس پیش تر گفته بود، برای چند سال متوالی سالانه ۲۰۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری در بخش نفت کشور نیاز است تا بتوان میزان تولید نفت را در یک عدد قابل قبول حفظ کرد این امکان نه برای نفت و گاز و نه برای دیگر صنایع بدون خروج از شرایط تحریمی وجود ندارد.
سخن این نیست که با خروج از تحریم، مشکلات اقتصادی کشور کاملا حل خواهد شد. سخن این است که با خروج از تحریم، ایران با همان سرعت اندک در جاده اقتصاد جهانی قرار گرفته و پس از آن باید با نگاهی جامع به تدبیر امور خود و سیاستگذاری های اصلاحی اقدام کند. بنابراین اولویت اول باید خروج از شرایط تحریمی باشد.
بعد از پایان جنگ تحمیلی، یک جنگ خاموش دیگر علیه ایران راه افتاد، اما این جنگ چه بوده و چگونه سر از زندگی ما درآورد؟ در ویدیو زیر ببینید
