آزاده حسینی:هفته گذشته مدیران واحد های فولادی و سیمانی اعلام کردند که از طرق مختلف پیامهایی را مبنی بر کاهش مصرف برق در حد مصارف ضروری غیر عملیاتی برای مدت دو هفته دریافت کرده اند که این به معنی توقف ۱۵ روزه فعالیت های تولید این صنایع استراتژیک در کشور است ، این در حالیست که کمتر از دو هفته قبل وزارت صمت تفاهم نامه ای با وزارت نیرو منعقد کرد که طی آن برنامه ریزی دقیق و جزئی برای چگونگی قطع برق صنایع به صورت تفکیکی اعلام شد .
اما بر خلاف وعده های وزیر صمت مبنی بر حمایت از صنایع و جلوگیری از قطعی برق و توقف تولید بدون توجه به تفاهم نامه ای که بر مبنای آن قرار بود حداقل شاهد قطعی های بدون برنامه ریزی نباشیم اینبار در جلسه کارگروه مدیریت بهینه مصرف انرژی که در وزارت کشور برگزار شد بدون توجه به عواقب این تصمیم و در حالی که هنوز وارد تابستان نشدیم دستور توقف ۱۵ روزه تولید در واحد های فولادی و سیمانی صادر شد.
این تصمیم که بلافاصله نیز از سوی شرکت برق منطقه ای به واحد های صنعتی ابلاغ و اجرا شد شوک زیادی به صنعت وارد کرده است چرا که در سال های گذشته معمولا همزمان با فصل تابستان شاهد قطعی های سراسری در کل کشور بودیم و از سویی وزیر صمت نیز که سوابق اجرایی متعددی در صنعت فولاد و سیمان دارد بار ها اعلام کرده که پیگیر کمبود انرژی در صنعت است گرچه به نظر می رسد با جدی و اجرایی شدن توقف ۱۵ روزه برق واحد های صنعتی ، این دسته از صنایع دیگر از وزیر صمت نیز ناامید شده و طی نامه ای رسمی خطاب به رئیس جمهور خواستار بازنگری در اعمال محدودیت های ۹۰ درصدی برق به صنایع فولادی ، معدنی و سیمانی و رسیدگی فوری این موضوع یا توجه به عواقب جبران ناپذیر آن شدند.
با توجه به اینکه در سال گذشته نیز قطعی برق باعث شد تا پس از طی یک دوره دو ساله روند صعودی تولید در فولاد متوقف شده و شاهد عقبگرد در تولید فولاد به خصوص در مورد شمش فولادی شامل بیلت ، اسلب و همچنین میلگرد به میزان بیش از دو میلیون تن به ارزش تقریبی یک میلیارد دلار باشیم که این امر مغایر با سیاست های کلی است که برای اقتصاد کشور تعریف شده است.
در همین حال صادرات فولاد نیز در سال ۱۴۰۳ کاهش ۱۳ درصدی نسبت به سال قبل را تجربه کرده که ارزش تقریبی این عدم النفع نیز یک میلیارد دلار اعلام شده است. با این اوصاف به نظر می رسد اگر عزم جدی در دولت برای حفظ روند با ثبات در تولید صنایع استراتژیکی همچون فولاد و سیمان وجود نداشته باشد از این پس شاهد کمبود مواد اولیه ، گرانی و تعطیلی دومینو وار صنایع کوچک خواهیم بود کما اینکه در ابتدای سال نیز چند واحد صنعتی در عرصه نورد اعلام ورشکست کردند .
اما سوالی که مطرح می شود این است که آیا در دنیا نیز دولت ها چنین تصمیماتی که منجر به توقف تولید صنایع استراتژیک و مادر به این گستردگی به غیر از زمان جنگ، اخذ کرده اند ؟ چرا به رغم اعلام حمایت وزراء از تولید اما بیشتر از آنکه شاهد گشایش در امور باشیم شاهد اعمال سیاست های سخت گیرانه و ایجاد موانع در تولید از سوی دولت هستیم؟
نمونه ای از نامه ای فولاد سازان که از شرکت برق منطقه ای برای توقف تولید دریافت کردند.
