به گزارش اقتصادنگار، عنایت الله نجیب زاده عضو هیئت علمی دانشگاه ،گروه اقتصاد و مدیریت در یادداشتی اظهارداشت: نظریه های رشد اقتصادی از دهه ها پیش و بخصوص دهه ۱۹۸۰ توسط “سولو” و همکاران دیگر نئوکلاسیکها پیگیری میشد که بیشتر معتقد بودند که در بلندمدت رشد سرانه درآمد( که منتج به رفاه بیشتر جامعه خواهد شد) و رشد GNP با پیشرفتهای فنآوری گام به گام حاصل و معین میشود. اما در این نوع نگاه توجه کمتری به نوآوریهای ناشی از علائق و انگیزه دانشمندان حوزه علوم اقتصادی دارد، بلکه به نقش نهادها و سیاستهایی که امکانات مالی در اختیار دارند برای رسیدن به رشد بلندمدت و پایدار توجه نموده( در واقع نظریه رشد برون زا مد نظرشون بوده). اما با مطرح شدن نظریه رشد درون زا توسط “پل درمر” ، زمینه ایده های خلاق و نوآورانه ظهور و مقدمه ای شد که به نوبل اقتصادی”تخزیب خلاق” امسال برسیم.نطریه تخریب خلاق میگوید که با فنآوری نوآورانه بصورت همزمان رقابت منصفانه ای در بین صنایع و بنگاههای شکل میگیرد، به این مفهوم که بنگاههای با تکنولوژی قدیمی و منسوخ از گردونه رقابت خارج و بعبارتی نوآوری خلاق باعث تخریب و کنار گذاشتن تکنولوژی فرسوده و قدیمی خواهد شد.
اما بنگاههای اقتصادی در کشور ما ” ایران” آیا هنوز به نظریه ” سولو” و کلاسیکها یعنی رشد پایدار و بلندمدت با تکیه بر سیاستگذاری نهادها و سیاسیتهایی که انباشت فنآوری ( ساکن بودن) مد نظر بوده دل بسته اند و اکتفا میکنند و یا برای برای جلوگیری از خروج از دنیای رقابت توسط ” مدل تخریب خلاق” که هم نوآوری را باعث میشه و هم عامل تخریب و خروج و بازدارندگی مسیر جدید را انتخاب میکنند.
هر چند که برخی صنایع بزرگ و بخش خصوصی گامهایی در راستای نوآوریهای خلاقانه برداشتند، بخصوص در سالهای پیش( ۹۷ تا ۱۴۰۰) صنایع فولادی و معدنی( ایمیدرو) با جذب اساتید، نخبگان و کارشناسان خبره دانشگاههای معتبر و با راه اندازی مراکز رشد گامهای مهمی برداشته شد، اما پیشنهاد میشود مدیران صنعتی و اقتصادی کشور این جایزه نوبل امسال را با نگاهی دقیقتر مورد توجه قرار بدن و اتاق فکری را برای ” مدلسازی تخریب خلاق” بر اساس نیاز بنگاههای داخلی در دستور کار قرار بدهند.
