محسن عبدالهی علویجه دکترای مدیریت دولتی
اقتصادنگار – تهران، پایتخت پرجمعیت و مرکز اقتصادی، فرهنگی و سیاسی ایران، در معرض مجموعهای از چالشهای طبیعی و انسانی است؛ از زلزله و سیلاب گرفته تا آلودگی هوا، تراکم جمعیت، کمبود منابع آب و فشارهای اجتماعی. تجربه جهانی نشان میدهد که شهرها تنها در صورتی میتوانند در برابر این بحرانها مقاومت کنند که تابآوری شهری را به عنوان یک محور سیاستگذاری جدی در نظر بگیرند.
تابآوری شهری به معنای توانایی شهر در پیشبینی، آمادگی، پاسخ و بازسازی پس از بحرانها است. این مفهوم فراتر از مدیریت بحران سنتی است و شامل ظرفیت اجتماعی، اقتصادی، محیطی و نهادی شهر میشود. برای تهران، این یک ضرورت راهبردی است؛ چرا که جمعیت بالای شهر، ساختارهای فرسوده و ضعف هماهنگی بین نهادهای شهری، خطرپذیری آن را افزایش میدهد.
این مجموعه از تواناییها شهر را قادر میسازد تا خطرات و تهدیدها را شناسایی و پیشبینی کند، منابع و زیرساختها را برای پاسخ سریع و مؤثر بسیج کند، ساختار اجتماعی و اقتصادی خود را حفظ و تقویت کند و پس از بحران، به سرعت بازسازی شود و حتی ظرفیتهای جدید ایجاد کند. به بیان دیگر، تابآوری شهری نه فقط مدیریت بحران، بلکه سیاستگذاری پیشگیرانه و استراتژیک است که در آن برنامهها، قوانین، زیرساختها و فرهنگ شهری در جهت کاهش آسیبپذیری و افزایش توانایی بازسازی طراحی میشوند.
تابآوری شهری چند بعد کلیدی دارد:
- بعد اجتماعی: قدرت جامعه مدنی، گروههای محلی، آموزش عمومی و مشارکت شهروندان در تصمیمگیری، هسته اصلی تابآوری اجتماعی است. در تهران، ضعف مشارکت محلات و فقدان سازوکارهای تعاملی میان شهروندان و شهرداری، تابآوری اجتماعی را کاهش داده است.
- بعد اقتصادی: تنوع و انعطاف اقتصادی شهر در برابر بحرانها، به ثبات تابآوری اقتصادی کمک میکند. تراکم اقتصادی و تمرکز صنایع و مشاغل در مناطق خاص تهران، آسیبپذیری را افزایش داده است.
- بعد محیطی و زیرساختی: کیفیت و استحکام زیرساختها، مدیریت منابع آب، حملونقل عمومی و فضای سبز، از مؤلفههای کلیدی تابآوری محیطی است. تهران به دلیل ساختار فرسوده شهری و کمبود فضای سبز، نیازمند سرمایهگذاری جدی در زیرساختهاست.
- بعد نهادی و حکمرانی: هماهنگی میان نهادهای مختلف، شفافیت در تصمیمگیری و سیاستگذاری مبتنی بر داده، نقش حیاتی دارد. ضعف ارتباط میان شهرداری، شورای شهر و نهادهای ملی، تهران را در مواجهه با بحرانها آسیبپذیر کرده است.
تجربه های جهانی نشان میدهد که شهرهایی مانند توکیو و سانفرانسیسکو که تراکم بالای جمعیت و خطر زلزله دارند، با سیاستگذاری پیشگیرانه، آموزش شهروندان و زیرساخت مقاوم، تابآوری خود را افزایش دادهاند. همچنین شهرهایی مانند کپنهاگ و بارسلونا از روشهای نوین برای مدیریت سیلاب و تغییرات اقلیمی استفاده کرده و با شبکهسازی اجتماعی و مشارکت عمومی، تابآوری اجتماعی و محیطی را تقویت کردهاند. ترکیب سیاستگذاری پیشگیرانه، مشارکت شهروندان و سرمایهگذاری در زیرساختهای مقاوم، کلید تابآوری است.
تهران در معرض زلزلههای شدید، سیلابهای فصلی، آلودگی هوا، کمآبی و فشارهای اجتماعی و اقتصادی قرار دارد. برخی از چالشهای کلیدی عبارتاند از: ساخت و سازهای غیرمقاوم و بافت فرسوده، کمبود زیرساختهای اضطراری و مدیریت بحران هوشمند، فقدان مشارکت مؤثر شهروندان در تصمیمگیریهای شهری، تمرکز تصمیمگیری در سطح ملی و نبود هماهنگی میان نهادهای محلی و کشوری، و کمبود دادههای دقیق و شفاف برای پیشبینی و مدیریت بحرانها.
راهکارهای افزایش تابآوری تهران:
- تدوین سند راهبردی تابآوری شهری با اهداف کوتاهمدت و بلندمدت و شاخصهای ارزیابی؛
- تقویت زیرساختهای مقاوم و هوشمند شامل بازسازی بافت فرسوده، توسعه حملونقل عمومی پایدار، افزایش فضای سبز و مدیریت منابع آب؛
- مشارکت و آموزش شهروندان از طریق کمیتههای محلی بحران، آموزش خانوادهها و مدارس، و ایجاد سامانههای اطلاعرسانی دیجیتال؛
- شبکهسازی نهادی و هماهنگی بینبخشی میان شهرداری، شورای شهر، سازمانهای امدادی و نهادهای ملی؛
- استفاده از داده و فناوری برای هشدار سریع، پایش کیفیت هوا، سنجش زلزله و مدیریت هوشمند بحرانها.
نباید فراموش کرد که تابآوری شهری یک الزام راهبردی برای تهران محسوب میشود. شهرهایی که پیشبینی، آمادگی، پاسخ و بازسازی را جدی میگیرند، نه فقط در بحرانها زنده میمانند، بلکه ظرفیت رشد و توسعه پایدار خود را افزایش میدهند. برای تهران، کلید موفقیت در تابآوری شهری، ترکیب سیاستگذاری هوشمند، مشارکت فعال شهروندان، سرمایهگذاری در زیرساختها و حکمرانی دادهمحور است. اگر این مسیر دنبال شود، تهران نه تنها در برابر بحرانها مقاوم خواهد شد، بلکه میتواند الگویی برای سایر کلانشهرهای ایران و منطقه باشد.
