#اقتصادنگار- رضا شفیع زاده،کارشناس کشاورزی
سیاست دولت جدید و وزارت کشاورزی جدید هم بر جلوگیری از خرده مالکی است اما مشکل اینجا است که ما قوانین مناسب برای مقابله با خرده مالکی را نداریم برای مثال اگر این امکان وجود داشت که مثلاً جهاد کشاورزی اعلام کند که از این پس خدماتش به سه گروه الف، ب و ج تقسیم بندی می شود و تنها اراضی یکپارچه بر فرض می توانند از خدمات هر سه گروه استفاده کنند و اراضی خرد شده از دریافت خدمات گروه الف و ب مثلاً محروم هستند شامل توزیع کود و سم دولتی و … شاید می توانستیم شاهد ایجاد مشوق هایی برای یکپارچه سازی اراضی باشیم اما قانوناً جهاد نمی تواند به کسی خدمات ندهد.
مشکل اینجا است که در بیشتر شهرها اراضی خرد شده به باغات ییلاقی و ویلاهایی برای فروش بدل می شود که در آنها همه کار جز کشاورزی انجام می شود و در نتیجه یک زمین کشاورزی به یک زمین ویلایی با کاربرد تفریحی بدل می شود.
این به معنای مرگ تولید کشاورزی و باغداری است در صورتی که ما تعداد کاربران کشاورزی مان در عمل زیاد شده اما قرار نیست محصولی از این اراضی دریافت شود.
وقتی یک زمین ۱۰ هکتاری به مثلاً ۵۰ قطعه تقسیم می شود این قطعات توسط متمولان شهری مانند مغازه دار، بنگاه ماشین و دکتر و مهندس و وکیل و … خریداری می شود که حتی در زندگی شان یک بار بیل به دست نگرفته اند در نتیجه قرار نیست دیگر در این ۵۰ قطعه زمین شاهد برداشت محصول کشاورزی و باغی باشیم.
کشاورزانی که زمین های یکپارچه بزرگ عمدتاً از قدیم دارند حق دارند که زمین هایشان را بفروشند زیرا کشاورزی امروز به دشوارترین کار تبدیل شده است از یک سو آب و برق نیست از سوی دیگر هیچ حمایتی از کشاورز نمی شود در نتیجه کشاورز از خدا می خواهد زمینی که در سال می خواهد یک میلیارد میلیون تومان محصول بدهد با این همه هزینه و بدبختی را به ۵۰ قطعه ۸۰۰ میلیون تومانی تقسیم کند و یک عمر از پول حاصل آن بخورد و زندگی کند.
به هر حال وقتی به ارتزاق کشاورزان فکر نمی کنیم باید هم به فروش زمین هایشان فکر کنند و پول حاصل از فروش زمین های میلیاردی در باغات … کافی است در بانک بماند تا ده برابر محصول کشاورزی در ماه به یک کشاورز سود بدهد در نتیجه چرا کشاورز باید در زیر آفتاب و برف و باران و … تلاش کند و حمایتی نشود؟ پس زمین خودش را به مشتی متمول بی دغدغه می فروشد و در خانه زندگی می کند لیکن دولت ها در واقع مقصر این موضوع هستند که این شرایط را برای کشاورز پیش آورده اند زیرا زمانی کشاورز ارج و قربی داشت.
