چالش‌های کنونی بازار سرمایه؛ نرخ خوراک و اثرات آن بر صنایع بورسی

به گزارش اقتصادنگار – نرخ خوراک صنایع پتروشیمی و فلزی، همچنان یکی از مهم‌ترین چالش‌های بازار سرمایه محسوب می‌شود. در حالی که رشد قیمت خوراک، بهای محصولات این صنایع را افزایش داده، اما اثرات روانی آن بر بازار، همچنان پابرجاست. در این میان، نرخ سود بدون ریسک ۳۵ درصدی نیز بر نقدشوندگی سهام اثرگذار بوده و نمادهای سودآور با «P/E» مناسب، مورد توجه سرمایه‌گذاران قرار گرفته‌اند.
نرخ خوراک و تأثیرات آن بر بازار سرمایه
بازار سرمایه در روزهای اخیر تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله افزایش نرخ خوراک صنایع پتروشیمی و فلزی، تغییرات نرخ دلار توافقی و شرایط نقدشوندگی قرار داشته است. در این میان، افزایش هزینه‌های تولید ناشی از رشد نرخ خوراک، از یک‌سو موجب افزایش قیمت محصولات در بورس کالا شده و از سوی دیگر، با اثرات روانی بر سرمایه‌گذاران، نوساناتی در معاملات سهام این گروه‌ها ایجاد کرده است.
به گفته احمد جانجان، کارشناس بازار سرمایه، نرخ خوراک فعلی اگرچه اثرات بنیادی شدیدی بر سودآوری شرکت‌ها نداشته، اما اثر روانی آن در بازار مشهود است. او تأکید دارد که فرمول محاسبه نرخ خوراک همچنان با ایرادات جدی مواجه بوده و باعث شده سهامداران و تولیدکنندگان با هزینه‌های بالای انرژی در سطح اروپا، در رقابت با کشورهای منطقه که خوراک ارزان‌تری دارند، با چالش مواجه شوند.
رقابت در بورس کالا و تغییرات در سودآوری صنایع
افزایش قیمت محصولات پتروشیمی و پالایشی در بورس کالا، در روزهای اخیر موجب توجه بیشتر سرمایه‌گذاران به این گروه‌ها شده است. در همین راستا، تحلیلگران بر این باورند که روندهای آتی بازار می‌تواند برآوردهای سودآوری شرکت‌ها را تغییر دهد و بورس کالا همچنان انگیزه‌ای برای خرید سهام ایجاد کند.
یکی دیگر از مسائل تأثیرگذار، نرخ دلار توافقی است که مبنای محاسبه و تسعیر قیمت‌ها قرار گرفته است. به عقیده کارشناسان، منطقی‌تر آن است که سقف مشخصی برای نرخ گاز در نظر گرفته شود. پیشنهاداتی نظیر تعیین سقف ۱۳ سنت برای ۶ ماه اول و ۱۵ سنت برای ۶ ماه دوم مطرح بوده که می‌توانست هم برای دولت درآمدزا باشد و هم فشار کمتری به صنایع وارد کند، اما تاکنون چنین تصمیمی اجرایی نشده است.
چالش‌های قیمت‌گذاری دستوری و تأثیر آن بر صنایع مختلف
قیمت‌گذاری دستوری در برخی صنایع، همچنان یکی از چالش‌های مهم بازار سرمایه است. به‌عنوان نمونه، صنعت روانکارها با مسئله تعیین قیمت روغن‌های موتوری مواجه است. با توجه به رشد نرخ دلار و افزایش قیمت مواد اولیه مانند لوبکات، شرکت‌هایی که وابسته به فروش داخلی هستند، با ضعف در سودآوری مواجه شده‌اند. در مقابل، شرکت‌هایی که درآمد صادراتی دارند، به دلیل وابستگی کمتر به قیمت‌گذاری دستوری، در موقعیت بهتری قرار گرفته‌اند.
در مجموع، سرمایه‌گذاران انتظار دارند سازمان بورس و نهادهای اقتصادی، با ایجاد سقف‌های مشخص در فرمول‌های نرخ‌گذاری و اصلاح سیاست‌های دستوری، فضای پیش‌بینی‌پذیرتری برای صنایع و بازار سرمایه ایجاد کنند.