کربن‌سازان بزرگ؛ نگاهی به کانون‌های اصلی آلودگی زمین

به گزارش اقتصادنگار -تصویر منتشرشده ، بر پایه داده‌های پایگاه جهانی Carbon Majors، پرده از واقعیتی نگران‌کننده برمی‌دارد: تنها ۱۵ شرکت و نهاد صنعتی، عامل حدود ۲۸ درصد از کل انتشار جهانی دی‌اکسیدکربن از سوخت‌های فسیلی و سیمان هستند. این سهم فاجعه‌بار، به‌وضوح نشان می‌دهد که بحران اقلیمی نه یک فاجعه عمومی، بلکه محصول فعالیت‌های متمرکز اقلیتی قدرتمند است؛ اقلیتی که در سایه رشد اقتصادی و صنعتی، بهای عظیمی بر دوش محیط‌زیست گذاشته‌اند.
رده‌بندی شرکت‌های با بیشترین سهم در انتشار CO₂ جهانی (درصد از کل):
شرکت زغال‌سنگ آرامکو – ۴.۴٪
شرکت زغال‌سنگ هند – ۳.۷٪
شرکت انرژی چین – ۲.۹٪
صنعت سیمان چین – ۲.۸٪
شرکت ملی نفت ایران (NIOC) – ۲.۱٪
شرکت نفت و گاز پتروبراس (برزیل) – ۱.۸٪
شرکت نفت و گاز گازپروم (روسیه) – ۱.۸٪
شرکت انرژی شل (انگلیس–هلند) – ۱.۸٪
شرکت نفتی شِورون (آمریکا) – ۱.۷٪
شرکت نفتی اکسون‌موبیل (آمریکا) – ۱.۶٪
شرکت سیمان لافارژ (فرانسه–سوئیس) – ۱.۴٪
شرکت سیمان ملی عربستان سعودی – ۱.۴٪
شرکت سیمان ملی ویتنام – ۱.۳٪
شرکت زغال‌سنگ روسیه – ۱.۳٪
گروه صنایع پتروشیمی کک‌شناسی عراق – ۱٪
نکات قابل‌تأمل:
چهار شرکت اول فهرست به‌تنهایی بیش از ۱۴٪ از کل انتشار جهانی را به خود اختصاص داده‌اند.
حضور سه صنعت سیمان در میان پانزده شرکت آلاینده، به‌روشنی نشان می‌دهد که بخش ساخت‌وساز، گرچه کمتر دیده می‌شود، یکی از بازیگران مخرب تغییرات اقلیمی است.
شرکت ملی نفت ایران با ۲.۱٪ از کل دی‌اکسیدکربن منتشرشده، جایگاه پنجم این فهرست را در اختیار دارد؛ جایگاهی که پیامدهای داخلی و بین‌المللی جدی در زمینه سیاست‌های زیست‌محیطی و آینده صنعت انرژی کشور دارد.
به هر روی نابرابری در مسئولیت زیست‌محیطی، یکی از جنبه‌های کمتر دیده‌شده در بحث عدالت اقلیمی است. در حالی که میلیاردها نفر در کشورهای درحال‌توسعه بار پیامدهای گرمایش جهانی را به دوش می‌کشند، تنها چند ده شرکت سهمی بی‌تناسب در تخریب اقلیم دارند. این حقیقت باید نقطه‌ی عزیمتی باشد برای بازتعریف رابطه‌ی سرمایه، صنعت و پایداری زیست‌محیطی. آگاهی‌رسانی عمومی، شفافیت در زنجیره‌ی تولید و فشارهای حقوقی بین‌المللی می‌تواند آغاز راهی برای تغییر باشد؛ تغییری که اگر امروز آغاز نشود، فردا دیگر فرصتی برایش باقی نخواهد بود.